Fia Klijnsmit

Deel I In den beginne

Op 20 april 2015, bedacht ik me dat ik nog een afspraak ter controle moest maken en belde naar t ziekenhuis waar ik die zelfde middag al terecht kon. Dus heel gewoon zoals altijd, reed ik naar Dordrecht, zoals ik dat al jaren deed,

naar de breastkliniek, oftewel de mamapolie.

Je kent dat wel, ze maken foto’s in dat fantastische apparaat waar je tieten helemaal plat gedrukt worden, waar ik eigenlijk altijd bij denk, dat ze daar nu nog niets anders voor hebben uitgevonden? Maar goed, dit terzijde… De foto’s zijn tegenwoordig 3D, de technologie staat voor niets. Dat betekent dat er zo’n twaalf foto’s van elke borst gemaakt worden en er zodoende veel meer te zien is dan op de normale mammografie foto.

Na weer aankleden, nog even wachten in de wachtkamer, iets wat ik wel gewoon was. Ik moest tenslotte nog even een echo laten maken. Niets was anders dan normaal. De radioloog nam ruim de tijd om de foto’s te bekijken, het waren er dit keer tenslotte meer dan één… Het duurt dus iets langer dan normaal en dit valt me extra op, omdat de verpleegster die bij dit onderzoek ook altijd ter assistentie aanwezig is, zegt: “Nou, nou, hij neemt zijn tijd.”  Natuurlijk vraag ik uiteindelijk wat er aan de hand is. De Radioloog legt me uit dat hij kalkstipjes ziet en een plekje wat hij direct nog extra wil onderzoeken. Dus… verdoving, stukjes weghalen, klik, klak, niet fijn maar het is nodig… Klik klak… een paar meer of minder, maakt ook niet meer uit. “Dat plekje en die stipjes,” geeft de radioloog aan, “had ik liever niet gezien, we sturen daarom de stukjes op naar de patholoog-anatoom en vrijdag hebben we daar de uitslag van.” Ik vraag nog aan Radioloog of hij dit werk nog niet zolang doet… Waarop hij lacht en antwoord  “jawel mevrouw Klijnsmit” en hij vertelt me dat het borstkanker is… De definitieve bevestiging moet echter van de patholoog-anatoom komen.

En dan… De schrik, de emotie, de keuze, mijn wereld ziet er opeens heel anders uit. Ik heb borstkanker…Pfff

2 gedachten over “Deel I In den beginne”

  1. Hey miss, Ik weet het nog, je telefoontje na ons huwelijks weekend, waar jij in volle glorie bij was. Even pauze, niet ademen, schrik, emotie, mijn lieve vriendin heeft borst kanker! Maar zoals jij vecht, en gevochten hebt, en het alleen kan (niet altijd) geweldig.
    RESPECT fie, echt waar. veel liefs

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.