Deel II In den beginne (vervolg)

Na de eerste schrik en de eerste traan stonden mijn hersens op volle toeren. Wat te doen!?  Nog voor ik van de onderzoekstafel afging om mezelf weer aan te kleden, wist ik wat ik ging doen en had een besluit genomen.

Mijn beide borsten wilde ik laten verwijderen. Weg dat gezwel, weg die ziekmaker, weg de kanker. En in geen geval wilde ik op voorhand chemo behandelingen. Ik had getraind, was super fit, zat goed in mijn vel en zou dus zo weer opgeknapt zijn… Ik moest handelen en besluiten nemen, maar wel rustig blijven…

Alles ging in stroomversnelling…

Hoe? Wanneer? Hoever?  Wat is mogelijk en vooral, hoe blijf ik hier positief in staan? Ik was er vroeg genoeg bij,  ‘gelukkig’ en werd op dat moment prima opgevangen door verpleging aldaar.  Ik kreeg een nieuwe afspraak voor vier dagen later, waar ik de definitieve uitslag te horen zou krijgen en we dan ook de verdere behandelingen “het plan” zouden bespreken. Mij werd geadviseerd niet alleen te komen, omdat twee meer horen dan een… Tja, dat is altijd zo… met vier oren. 

Uiteindelijk reed ik naar huis…

De hele santenkraam van mijn moeder, die ook is overleden aan kanker spookte door mijn hoofd. Dat wilde ik zeker niet, die hel wilde ik liever niet meemaken. Dat kan ik mijn kinderen niet aandoen…

Mijn kids!!!

Hoe vertel ik in hemelsnaam mijn kinderen dat ik borstkanker heb…

Geef een reactie