Deel IV Daar gaan ze…

Dan komt de dag, na alle gesprekken met dokters en chirurgen, over voor en nadelen, wat er mogelijk is en of ik voldoe aan alle eisen, dat het besluit is genomen. 16 Juni is het zover… Einde borsten… Mijn beide borsten worden verwijderd met behoud van huid en tepels. Een ‘directe reconstructie’ plus de poortwachter aan de rechterkant wordt ook verwijderd. Dat zijn 5 operaties in één. Mijn verzoek is nog wel: “Wat links nodig is, wil ik rechts graag ook.” Dus als er een tepel af moet, dan de andere graag ook, om het symmetrisch te houden. Behalve de poortwachter bij de linkerborst, die hoeft niet weg. En wat verder heel is, ook graag heel laten…

Geloof me als ik zeg, dat ik me met regelmaat afvroeg, of ik het wel goed deed. Of het wel een wijs besluit was. Zeker na het zien van al die foto’s van vrouwen zonder borsten op het internet. Daar werd ik echt niet vrolijk van. Maar ik zette door en bedacht een mooi plan om die littekens te versieren.

Wat ik vooral wil is er zo positief mogelijk mee omgaan, niet wegkruipen en er goed in staan. Daarnaast heb ik nog zoveel te doen, nog zoveel om van te houden, nog zoveel feestjes af te lopen… Nog zoveel… Nu maar zorgen dat ik snel weer op de been ben en weer van alle leuke, mooie, lieve en vooral kleine dingen kan genieten.

Vier dagen na de operatie (zie foto’s hieronder, en wees gewaarschuwd) ) was ik nog steeds niet echt blij.  De glans in mijn ogen was weggenomen door de voortdurende pijn, de druk op mijn borst, het amper kunnen bewegen van mijn armen en ook nog eens geconfronteerd worden met mijn nieuwe, maar tijdelijke uiterlijk wat nog behoorlijk opgezwollen was maakte me ook niet vrolijk. En, aan mijn lijf hingen vier drains die ik mee moest sjouwen…
Natuurlijk zou ik, ik niet zijn als ik niets iets positiefs kon vinden, zo ook nu. Het was heel fijn dat ik had gesport in de maanden voor de operatie en het squatten bracht me nu enorm veel voordeel op. Ik had kracht in mijn benen zitten. Dus opstaan om bijvoorbeeld naar het toilet te gaan, terwijl ik mijn armen amper kon gebruiken ging daardoor best aardig, en dan voelde ik me ook super stoer, ik kon opstaan zonder mijn armen of handen te gebruiken. En, als ik lang genoeg naar mijn wonden keek, viel het allemaal best mee…

En tenslotte ook niet geheel onbelangrijk, het allerbelangrijkste zelfs: de kanker was uit mijn lijf…

MG_1880zw
« 1 van 5 »

Ook hier zijn niet alle foto’s afgebeeld,  daarover later meer.

 

Geef een reactie