Waarom Scar-Tissue…?

Na zelf geconfronteerd te zijn met borstkanker, viel het mij op, na surfen over het internet dat er heel vaak behoorlijk grote en lelijke littekens achter blijven. Let wel, prioriteit 1 is het verwijderen van de ziekte natuurlijk en de chirurg zal zijn/haar uiterste best doen een gezwel te verwijderen.

Maar dan… Lichamelijk en geestelijk zijn er nogal wat zaken die je moet verwerken. Als je daarna ook nog wellicht jarenlang geconfronteerd wordt met je eigen spiegelbeeld en je ziet dagelijks de littekens of erger nog: je hebt helemaal geen borsten meer! Dan krijg ik uiteindelijk toch iets van ‘aai’ kan dat ook anders?

Het gezwel is weg, gelukkig… Mijn lichaam is zich weer aan ‘t herstellen, en toch krijg ik geestelijk nog steeds een klein tikkie. Daarom heb ik het initiatief genomen om vrouwen een mogelijkheid te bieden de littekens te camoufleren met tatoeages  welke zijn ontstaan door amputatie of anders, door borstkanker.

Dit kan natuurlijk niet zonder steun van anderen in welke vorm dan ook.

Deel IV Daar gaan ze…

Dan komt de dag, na alle gesprekken met dokters en chirurgen, over voor en nadelen, wat er mogelijk is en of ik voldoe aan alle eisen, dat het besluit is genomen. 16 Juni is het zover… Einde borsten… Mijn beide borsten worden verwijderd met behoud van huid en tepels. Een ‘directe reconstructie’ plus de poortwachter aan de rechterkant wordt ook verwijderd. Dat zijn 5 operaties in één. Mijn verzoek is nog wel: “Wat links nodig is, wil ik rechts graag ook.” Dus als er een tepel af moet, dan de andere graag ook, om het symmetrisch te houden. Behalve de poortwachter bij de linkerborst, die hoeft niet weg. En wat verder heel is, ook graag heel laten…

Geloof me als ik zeg, dat ik me met regelmaat afvroeg, of ik het wel goed deed. Of het wel een wijs besluit was. Zeker na het zien van al die foto’s van vrouwen zonder borsten op het internet. Daar werd ik echt niet vrolijk van. Maar ik zette door en bedacht een mooi plan om die littekens te versieren.

Wat ik vooral wil is er zo positief mogelijk mee omgaan, niet wegkruipen en er goed in staan. Daarnaast heb ik nog zoveel te doen, nog zoveel om van te houden, nog zoveel feestjes af te lopen… Nog zoveel… Nu maar zorgen dat ik snel weer op de been ben en weer van alle leuke, mooie, lieve en vooral kleine dingen kan genieten.

Vier dagen na de operatie (zie foto’s hieronder, en wees gewaarschuwd) ) was ik nog steeds niet echt blij.  De glans in mijn ogen was weggenomen door de voortdurende pijn, de druk op mijn borst, het amper kunnen bewegen van mijn armen en ook nog eens geconfronteerd worden met mijn nieuwe, maar tijdelijke uiterlijk wat nog behoorlijk opgezwollen was maakte me ook niet vrolijk. En, aan mijn lijf hingen vier drains die ik mee moest sjouwen…
Natuurlijk zou ik, ik niet zijn als ik niets iets positiefs kon vinden, zo ook nu. Het was heel fijn dat ik had gesport in de maanden voor de operatie en het squatten bracht me nu enorm veel voordeel op. Ik had kracht in mijn benen zitten. Dus opstaan om bijvoorbeeld naar het toilet te gaan, terwijl ik mijn armen amper kon gebruiken ging daardoor best aardig, en dan voelde ik me ook super stoer, ik kon opstaan zonder mijn armen of handen te gebruiken. En, als ik lang genoeg naar mijn wonden keek, viel het allemaal best mee…

En tenslotte ook niet geheel onbelangrijk, het allerbelangrijkste zelfs: de kanker was uit mijn lijf…

MG_1880zw
« 1 van 5 »

Ook hier zijn niet alle foto’s afgebeeld,  daarover later meer.

 

Deel III Afscheid nemen…

Vanaf het moment dat ik wist dat mijn borsten kwijt zou raken… hier een stukje van dat verhaal…

Afscheid nemen van je borsten, klinkt raar… Toch waren er verhalen te lezen op internet dat het op een of andere manier zou kunnen helpen om afstand/afscheid te nemen van je borsten.

Erbij stil staan, dat je lichaam gaat veranderen, dat het anders word wanneer je in de spiegel kijkt. Dat het anders voelt, dat iets van jezelf plots weg is. En pfff… het is op zo’n moment niet te bevatten wat er door je heen gaat als je voor zo’n keuze staat of nog een keuze moet maken.

In mijn geval wilde ik graag foto’s van mezelf laten maken. Vastleggen hoe ik eruit zag voor de operatie. Niets erotisch, maar gewoon puur zoals het was. Maar, niet zomaar een fotoreportage… Een bijzondere, van begin tot het einde met alles wat er tussen zou zitten: Mooi, minder mooi, maar wel puur, wellicht confronterend en gewoon zoals het is.

Zo kwam de dag ergens eind mei dat we op de Loonse en Drunense Duinen arriveren, waar Monique (zie ‘over ons’) een prachtserie foto’s maakte. Van natuurlijk mijn borsten, maar ook van Babs, mijn hond, die ook heeft haar steentje bij gedragen. De dag was ontspannen, gezellig en bijzonder. Emoties gierden door mijn lijf en heel diep van binnen was ik een beetje triest. Ik liep daar tussen de bomen, zonder schoenen, het zand tussen mijn tenen door, in mijn blote borsten… Heel onwennig, vooral in het begin…

Maar, het werd mooi, het was gezellig, ik was trots en ik voelde me enorm stoer…

_MG_1784zw 44

_MG_1840zw 303

Niet alle foto’s worden hier afgebeeld, voor de andere foto’s hebben we speciale plannen, daarover later meer.