Deel II In den beginne (vervolg)

Na de eerste schrik en de eerste traan stonden mijn hersens op volle toeren. Wat te doen!?  Nog voor ik van de onderzoekstafel afging om mezelf weer aan te kleden, wist ik wat ik ging doen en had een besluit genomen.

Mijn beide borsten wilde ik laten verwijderen. Weg dat gezwel, weg die ziekmaker, weg de kanker. En in geen geval wilde ik op voorhand chemo behandelingen. Ik had getraind, was super fit, zat goed in mijn vel en zou dus zo weer opgeknapt zijn… Ik moest handelen en besluiten nemen, maar wel rustig blijven…

Alles ging in stroomversnelling…

Hoe? Wanneer? Hoever?  Wat is mogelijk en vooral, hoe blijf ik hier positief in staan? Ik was er vroeg genoeg bij,  ‘gelukkig’ en werd op dat moment prima opgevangen door verpleging aldaar.  Ik kreeg een nieuwe afspraak voor vier dagen later, waar ik de definitieve uitslag te horen zou krijgen en we dan ook de verdere behandelingen “het plan” zouden bespreken. Mij werd geadviseerd niet alleen te komen, omdat twee meer horen dan een… Tja, dat is altijd zo… met vier oren. 

Uiteindelijk reed ik naar huis…

De hele santenkraam van mijn moeder, die ook is overleden aan kanker spookte door mijn hoofd. Dat wilde ik zeker niet, die hel wilde ik liever niet meemaken. Dat kan ik mijn kinderen niet aandoen…

Mijn kids!!!

Hoe vertel ik in hemelsnaam mijn kinderen dat ik borstkanker heb…

Deel I In den beginne

Op 20 april 2015, bedacht ik me dat ik nog een afspraak ter controle moest maken en belde naar t ziekenhuis waar ik die zelfde middag al terecht kon. Dus heel gewoon zoals altijd, reed ik naar Dordrecht, zoals ik dat al jaren deed,

naar de breastkliniek, oftewel de mamapolie.

Je kent dat wel, ze maken foto’s in dat fantastische apparaat waar je tieten helemaal plat gedrukt worden, waar ik eigenlijk altijd bij denk, dat ze daar nu nog niets anders voor hebben uitgevonden? Maar goed, dit terzijde… De foto’s zijn tegenwoordig 3D, de technologie staat voor niets. Dat betekent dat er zo’n twaalf foto’s van elke borst gemaakt worden en er zodoende veel meer te zien is dan op de normale mammografie foto.

Na weer aankleden, nog even wachten in de wachtkamer, iets wat ik wel gewoon was. Ik moest tenslotte nog even een echo laten maken. Niets was anders dan normaal. De radioloog nam ruim de tijd om de foto’s te bekijken, het waren er dit keer tenslotte meer dan één… Het duurt dus iets langer dan normaal en dit valt me extra op, omdat de verpleegster die bij dit onderzoek ook altijd ter assistentie aanwezig is, zegt: “Nou, nou, hij neemt zijn tijd.”  Natuurlijk vraag ik uiteindelijk wat er aan de hand is. De Radioloog legt me uit dat hij kalkstipjes ziet en een plekje wat hij direct nog extra wil onderzoeken. Dus… verdoving, stukjes weghalen, klik, klak, niet fijn maar het is nodig… Klik klak… een paar meer of minder, maakt ook niet meer uit. “Dat plekje en die stipjes,” geeft de radioloog aan, “had ik liever niet gezien, we sturen daarom de stukjes op naar de patholoog-anatoom en vrijdag hebben we daar de uitslag van.” Ik vraag nog aan Radioloog of hij dit werk nog niet zolang doet… Waarop hij lacht en antwoord  “jawel mevrouw Klijnsmit” en hij vertelt me dat het borstkanker is… De definitieve bevestiging moet echter van de patholoog-anatoom komen.

En dan… De schrik, de emotie, de keuze, mijn wereld ziet er opeens heel anders uit. Ik heb borstkanker…Pfff