Categoriearchief: Mijn Verhaal

Deel VI De voortgang en vulling… (vervolg)

Begin september.

Eindelijk gaat het gebeuren, ze gaan vullen tweeënhalve maand na planning, maar nu een feit. De expanders worden beetje voor beetje elke week gevuld met een kleine hoeveelheid vocht, tussen de 50 en 70 cc per borst. Dit is nodig om de borstspier waarachter de uiteindelijke prothese komt op te rekken. Het vullen doet niet echt pijn, het voelt raar. Als er een spier in de weg zit dan voel je dat natuurlijk wel. Maar de lieve verpleegsters doen hun uiterste best dit zo zorgvuldig mogelijk te laten verlopen. Je voelt een beetje druk en het voelt vol, dat is wennen en je ziet nog niet veel van. Wel is het zaak nu extra goed op te letten, een beetje duwen en trekken. Misschien helpt ‘t zodat de borsten de goede kant op gaan. En dan hoop ik maar dat de linker borst niet naar Ierland wijst en de rechter borst naar Italië… Je weet het niet hé…:-)

Ik heb al zoveel plaatjes gezien op internet, waar ik niet blij van werd. En dit medium is dan ook een van de redenen om andere vrouwen na een borstamputatie hoop te laten houden om ooit nog eens een leuk blouseje aan te kunnen trekken.

14 Oktober 2015 en heb ik 600 cc vocht per borst in de expanders zitten. En geloof het of niet, maar ik schiet elke keer hard in de lach… Ik weet me geen raad hoe ik moet gaan liggen. Ik kan niet op mijn linkerzij of op mijn rechterzij. Op mijn buik is al helemaal uitgesloten. Maar ik moet soms vreselijk hard lachen, wat een bos hout voor de deur en ik kan weer naar mezelf kijken. Natuurlijk staat het nog niet helemaal netjes recht, mijn kleding zit nog scheef, vooral mijn truien. De bulten zitten er en daar moet ik het een maand of vier mee doen. Met een goede BH aan ben ik weer een lekker wijf… Wel alles aanhouden natuurlijk.

600cc II
Het was vechten tegen de dip…

 

 

600 cc I
Geloof me, dat ik alle energie nodig had om positief te blijven.

Deel V De voortgang en vulling…

Vier weken na de operatie is het gevoel in mijn borsten vervelend, pijnlijk en het voelt alsof ik brand aan de binnenkant. En dat valt toch wel tegen. Je zou denken dat vier weken na de operatie een vorm van genezing, ofwel minder pijnlijk toch verwacht mag worden. Ik zit weliswaar niet meer volop aan de pijnstillers, maar vind het toch wel erg prettig wanneer ik naar mijn bed kan gaan om zo te gaan liggen dat ik even geen pijn voel. De expanders die geplaatst zijn voel ik binnenin mijn lijf goed zitten en ik ben reuze benieuwd hoe dat zal voelen als ze uiteindelijk gevuld gaan worden met nog meer vloeistof.


Het is begin augustus, zo’n 6 tot 7 weken na de operatie en ik voel me niet goed. Koude koorts, niet lekker in mijn vel. Dus naar bed en rusten. Maar uiteindelijk krijg ik echt koorts 39.6 en het bevalt me niets. Na telefonisch overleg met het ziekenhuis adviseren ze mij toch langs te komen, ‘Ook op zondag?’ ‘Ja, we zijn er ook op zondag…’ Het blijkt een ontsteking en de nasleep van een blaasontsteking, welke ook nog even tussendoor aan kwam aanwaaien. Een kuur zou daarom moeten helpen. Afijn, een mooie zondagmiddag verloopt voorspoedig, ‘in het ziekenhuis’. 

 
Ach, het viel wel mee… Nee, het viel helemaal niet mee!  Ik werd er schijtziek van. Het was een klein stapje vooruit en drie grote sprongen terug. Ik had pijn, veel pijn, ik kon niet slapen, was aan het malen, werd bang, erg bang en was doodmoe, maar waarvan..? Ik deed niets, ik kon niets, ik was het helemaal zat. Ik wilde weer werken en schrijven en de site van de grond hebben, of in elk geval online zijn. Ik wilde me inzetten voor andere vrouwen die ook door deze ellende gingen. Ik werd er sacherijnig van en het koste me meer en meer moeite de lol ervan in te zien en om positief te blijven, ondanks alle goede ideeën.
Er lag een dip om de hoek en het koste me enorm veel energie mijn goede zin te houden… De momenten, (welke ik om andere redenen uit mijn jonge jaren nog herken) dat ik in het gootsteenkastje wilde kruipen, om te wachten tot alles over was en er dan pas weer uit tevoorschijn te komen, spookten weer door mijn hoofd. Maar helaas, we hebben geen echte ouderwetse gootsteenkastjes meer, dus kan er ook niet meer inkruipen. En de spiegel, die vermeed ik als de pest…
Het vullen van de expanders ging ook nog niet van start, want alle korsten moesten eerst helemaal weg zijn voor er überhaupt spanning op de bosten kon komen te staan. Misschien die week, of de volgende week, of de week erop, het kon verkeren. Wie zou het zeggen.

 

Hieronder een aantal foto’s, let op… Ook deze kunnen schokken.

 

Expander I
Dit is de expander welke geplaatst is ter voorbereiding voor de definitieve reconstructie.
Expanders II
Het vullen… met 70 cc
Expanders IV
Derde vulling totaal 290 cc per borst.

Deel IV Daar gaan ze…

Dan komt de dag, na alle gesprekken met dokters en chirurgen, over voor en nadelen, wat er mogelijk is en of ik voldoe aan alle eisen, dat het besluit is genomen. 16 Juni is het zover… Einde borsten… Mijn beide borsten worden verwijderd met behoud van huid en tepels. Een ‘directe reconstructie’ plus de poortwachter aan de rechterkant wordt ook verwijderd. Dat zijn 5 operaties in één. Mijn verzoek is nog wel: “Wat links nodig is, wil ik rechts graag ook.” Dus als er een tepel af moet, dan de andere graag ook, om het symmetrisch te houden. Behalve de poortwachter bij de linkerborst, die hoeft niet weg. En wat verder heel is, ook graag heel laten…

Geloof me als ik zeg, dat ik me met regelmaat afvroeg, of ik het wel goed deed. Of het wel een wijs besluit was. Zeker na het zien van al die foto’s van vrouwen zonder borsten op het internet. Daar werd ik echt niet vrolijk van. Maar ik zette door en bedacht een mooi plan om die littekens te versieren.

Wat ik vooral wil is er zo positief mogelijk mee omgaan, niet wegkruipen en er goed in staan. Daarnaast heb ik nog zoveel te doen, nog zoveel om van te houden, nog zoveel feestjes af te lopen… Nog zoveel… Nu maar zorgen dat ik snel weer op de been ben en weer van alle leuke, mooie, lieve en vooral kleine dingen kan genieten.

Vier dagen na de operatie (zie foto’s hieronder, en wees gewaarschuwd) ) was ik nog steeds niet echt blij.  De glans in mijn ogen was weggenomen door de voortdurende pijn, de druk op mijn borst, het amper kunnen bewegen van mijn armen en ook nog eens geconfronteerd worden met mijn nieuwe, maar tijdelijke uiterlijk wat nog behoorlijk opgezwollen was maakte me ook niet vrolijk. En, aan mijn lijf hingen vier drains die ik mee moest sjouwen…
Natuurlijk zou ik, ik niet zijn als ik niets iets positiefs kon vinden, zo ook nu. Het was heel fijn dat ik had gesport in de maanden voor de operatie en het squatten bracht me nu enorm veel voordeel op. Ik had kracht in mijn benen zitten. Dus opstaan om bijvoorbeeld naar het toilet te gaan, terwijl ik mijn armen amper kon gebruiken ging daardoor best aardig, en dan voelde ik me ook super stoer, ik kon opstaan zonder mijn armen of handen te gebruiken. En, als ik lang genoeg naar mijn wonden keek, viel het allemaal best mee…

En tenslotte ook niet geheel onbelangrijk, het allerbelangrijkste zelfs: de kanker was uit mijn lijf…

MG_1880zw
« 1 van 5 »

Ook hier zijn niet alle foto’s afgebeeld,  daarover later meer.

 

Deel III Afscheid nemen…

Vanaf het moment dat ik wist dat mijn borsten kwijt zou raken… hier een stukje van dat verhaal…

Afscheid nemen van je borsten, klinkt raar… Toch waren er verhalen te lezen op internet dat het op een of andere manier zou kunnen helpen om afstand/afscheid te nemen van je borsten.

Erbij stil staan, dat je lichaam gaat veranderen, dat het anders word wanneer je in de spiegel kijkt. Dat het anders voelt, dat iets van jezelf plots weg is. En pfff… het is op zo’n moment niet te bevatten wat er door je heen gaat als je voor zo’n keuze staat of nog een keuze moet maken.

In mijn geval wilde ik graag foto’s van mezelf laten maken. Vastleggen hoe ik eruit zag voor de operatie. Niets erotisch, maar gewoon puur zoals het was. Maar, niet zomaar een fotoreportage… Een bijzondere, van begin tot het einde met alles wat er tussen zou zitten: Mooi, minder mooi, maar wel puur, wellicht confronterend en gewoon zoals het is.

Zo kwam de dag ergens eind mei dat we op de Loonse en Drunense Duinen arriveren, waar Monique (zie ‘over ons’) een prachtserie foto’s maakte. Van natuurlijk mijn borsten, maar ook van Babs, mijn hond, die ook heeft haar steentje bij gedragen. De dag was ontspannen, gezellig en bijzonder. Emoties gierden door mijn lijf en heel diep van binnen was ik een beetje triest. Ik liep daar tussen de bomen, zonder schoenen, het zand tussen mijn tenen door, in mijn blote borsten… Heel onwennig, vooral in het begin…

Maar, het werd mooi, het was gezellig, ik was trots en ik voelde me enorm stoer…

_MG_1784zw 44

_MG_1840zw 303

Niet alle foto’s worden hier afgebeeld, voor de andere foto’s hebben we speciale plannen, daarover later meer.

Deel II In den beginne (vervolg)

Na de eerste schrik en de eerste traan stonden mijn hersens op volle toeren. Wat te doen!?  Nog voor ik van de onderzoekstafel afging om mezelf weer aan te kleden, wist ik wat ik ging doen en had een besluit genomen.

Mijn beide borsten wilde ik laten verwijderen. Weg dat gezwel, weg die ziekmaker, weg de kanker. En in geen geval wilde ik op voorhand chemo behandelingen. Ik had getraind, was super fit, zat goed in mijn vel en zou dus zo weer opgeknapt zijn… Ik moest handelen en besluiten nemen, maar wel rustig blijven…

Alles ging in stroomversnelling…

Hoe? Wanneer? Hoever?  Wat is mogelijk en vooral, hoe blijf ik hier positief in staan? Ik was er vroeg genoeg bij,  ‘gelukkig’ en werd op dat moment prima opgevangen door verpleging aldaar.  Ik kreeg een nieuwe afspraak voor vier dagen later, waar ik de definitieve uitslag te horen zou krijgen en we dan ook de verdere behandelingen “het plan” zouden bespreken. Mij werd geadviseerd niet alleen te komen, omdat twee meer horen dan een… Tja, dat is altijd zo… met vier oren. 

Uiteindelijk reed ik naar huis…

De hele santenkraam van mijn moeder, die ook is overleden aan kanker spookte door mijn hoofd. Dat wilde ik zeker niet, die hel wilde ik liever niet meemaken. Dat kan ik mijn kinderen niet aandoen…

Mijn kids!!!

Hoe vertel ik in hemelsnaam mijn kinderen dat ik borstkanker heb…

Deel I In den beginne

Op 20 april 2015, bedacht ik me dat ik nog een afspraak ter controle moest maken en belde naar t ziekenhuis waar ik die zelfde middag al terecht kon. Dus heel gewoon zoals altijd, reed ik naar Dordrecht, zoals ik dat al jaren deed,

naar de breastkliniek, oftewel de mamapolie.

Je kent dat wel, ze maken foto’s in dat fantastische apparaat waar je tieten helemaal plat gedrukt worden, waar ik eigenlijk altijd bij denk, dat ze daar nu nog niets anders voor hebben uitgevonden? Maar goed, dit terzijde… De foto’s zijn tegenwoordig 3D, de technologie staat voor niets. Dat betekent dat er zo’n twaalf foto’s van elke borst gemaakt worden en er zodoende veel meer te zien is dan op de normale mammografie foto.

Na weer aankleden, nog even wachten in de wachtkamer, iets wat ik wel gewoon was. Ik moest tenslotte nog even een echo laten maken. Niets was anders dan normaal. De radioloog nam ruim de tijd om de foto’s te bekijken, het waren er dit keer tenslotte meer dan één… Het duurt dus iets langer dan normaal en dit valt me extra op, omdat de verpleegster die bij dit onderzoek ook altijd ter assistentie aanwezig is, zegt: “Nou, nou, hij neemt zijn tijd.”  Natuurlijk vraag ik uiteindelijk wat er aan de hand is. De Radioloog legt me uit dat hij kalkstipjes ziet en een plekje wat hij direct nog extra wil onderzoeken. Dus… verdoving, stukjes weghalen, klik, klak, niet fijn maar het is nodig… Klik klak… een paar meer of minder, maakt ook niet meer uit. “Dat plekje en die stipjes,” geeft de radioloog aan, “had ik liever niet gezien, we sturen daarom de stukjes op naar de patholoog-anatoom en vrijdag hebben we daar de uitslag van.” Ik vraag nog aan Radioloog of hij dit werk nog niet zolang doet… Waarop hij lacht en antwoord  “jawel mevrouw Klijnsmit” en hij vertelt me dat het borstkanker is… De definitieve bevestiging moet echter van de patholoog-anatoom komen.

En dan… De schrik, de emotie, de keuze, mijn wereld ziet er opeens heel anders uit. Ik heb borstkanker…Pfff