Waarom Scar-Tissue…?

Na zelf geconfronteerd te zijn met borstkanker, viel het mij op, na surfen over het internet dat er heel vaak behoorlijk grote en lelijke littekens achter blijven. Let wel, prioriteit 1 is het verwijderen van de ziekte natuurlijk en de chirurg zal zijn/haar uiterste best doen een gezwel te verwijderen.

Maar dan… Lichamelijk en geestelijk zijn er nogal wat zaken die je moet verwerken. Als je daarna ook nog wellicht jarenlang geconfronteerd wordt met je eigen spiegelbeeld en je ziet dagelijks de littekens of erger nog: je hebt helemaal geen borsten meer! Dan krijg ik uiteindelijk toch iets van ‘aai’ kan dat ook anders?

Het gezwel is weg, gelukkig… Mijn lichaam is zich weer aan ’t herstellen, en toch krijg ik geestelijk nog steeds een klein tikkie. Daarom heb ik het initiatief genomen om vrouwen een mogelijkheid te bieden de littekens te camoufleren met tatoeages  welke zijn ontstaan door amputatie of anders, door borstkanker.

Dit kan natuurlijk niet zonder steun van anderen in welke vorm dan ook.

Deel VI De voortgang en vulling… (vervolg)

Begin september.

Eindelijk gaat het gebeuren, ze gaan vullen tweeënhalve maand na planning, maar nu een feit. De expanders worden beetje voor beetje elke week gevuld met een kleine hoeveelheid vocht, tussen de 50 en 70 cc per borst. Dit is nodig om de borstspier waarachter de uiteindelijke prothese komt op te rekken. Het vullen doet niet echt pijn, het voelt raar. Als er een spier in de weg zit dan voel je dat natuurlijk wel. Maar de lieve verpleegsters doen hun uiterste best dit zo zorgvuldig mogelijk te laten verlopen. Je voelt een beetje druk en het voelt vol, dat is wennen en je ziet nog niet veel van. Wel is het zaak nu extra goed op te letten, een beetje duwen en trekken. Misschien helpt ’t zodat de borsten de goede kant op gaan. En dan hoop ik maar dat de linker borst niet naar Ierland wijst en de rechter borst naar Italië… Je weet het niet hé…:-)

Ik heb al zoveel plaatjes gezien op internet, waar ik niet blij van werd. En dit medium is dan ook een van de redenen om andere vrouwen na een borstamputatie hoop te laten houden om ooit nog eens een leuk blouseje aan te kunnen trekken.

14 Oktober 2015 en heb ik 600 cc vocht per borst in de expanders zitten. En geloof het of niet, maar ik schiet elke keer hard in de lach… Ik weet me geen raad hoe ik moet gaan liggen. Ik kan niet op mijn linkerzij of op mijn rechterzij. Op mijn buik is al helemaal uitgesloten. Maar ik moet soms vreselijk hard lachen, wat een bos hout voor de deur en ik kan weer naar mezelf kijken. Natuurlijk staat het nog niet helemaal netjes recht, mijn kleding zit nog scheef, vooral mijn truien. De bulten zitten er en daar moet ik het een maand of vier mee doen. Met een goede BH aan ben ik weer een lekker wijf… Wel alles aanhouden natuurlijk.

600cc II
Het was vechten tegen de dip…

 

 

600 cc I
Geloof me, dat ik alle energie nodig had om positief te blijven.

Deel V De voortgang en vulling…

Vier weken na de operatie is het gevoel in mijn borsten vervelend, pijnlijk en het voelt alsof ik brand aan de binnenkant. En dat valt toch wel tegen. Je zou denken dat vier weken na de operatie een vorm van genezing, ofwel minder pijnlijk toch verwacht mag worden. Ik zit weliswaar niet meer volop aan de pijnstillers, maar vind het toch wel erg prettig wanneer ik naar mijn bed kan gaan om zo te gaan liggen dat ik even geen pijn voel. De expanders die geplaatst zijn voel ik binnenin mijn lijf goed zitten en ik ben reuze benieuwd hoe dat zal voelen als ze uiteindelijk gevuld gaan worden met nog meer vloeistof.


Het is begin augustus, zo’n 6 tot 7 weken na de operatie en ik voel me niet goed. Koude koorts, niet lekker in mijn vel. Dus naar bed en rusten. Maar uiteindelijk krijg ik echt koorts 39.6 en het bevalt me niets. Na telefonisch overleg met het ziekenhuis adviseren ze mij toch langs te komen, ‘Ook op zondag?’ ‘Ja, we zijn er ook op zondag…’ Het blijkt een ontsteking en de nasleep van een blaasontsteking, welke ook nog even tussendoor aan kwam aanwaaien. Een kuur zou daarom moeten helpen. Afijn, een mooie zondagmiddag verloopt voorspoedig, ‘in het ziekenhuis’. 

 
Ach, het viel wel mee… Nee, het viel helemaal niet mee!  Ik werd er schijtziek van. Het was een klein stapje vooruit en drie grote sprongen terug. Ik had pijn, veel pijn, ik kon niet slapen, was aan het malen, werd bang, erg bang en was doodmoe, maar waarvan..? Ik deed niets, ik kon niets, ik was het helemaal zat. Ik wilde weer werken en schrijven en de site van de grond hebben, of in elk geval online zijn. Ik wilde me inzetten voor andere vrouwen die ook door deze ellende gingen. Ik werd er sacherijnig van en het koste me meer en meer moeite de lol ervan in te zien en om positief te blijven, ondanks alle goede ideeën.
Er lag een dip om de hoek en het koste me enorm veel energie mijn goede zin te houden… De momenten, (welke ik om andere redenen uit mijn jonge jaren nog herken) dat ik in het gootsteenkastje wilde kruipen, om te wachten tot alles over was en er dan pas weer uit tevoorschijn te komen, spookten weer door mijn hoofd. Maar helaas, we hebben geen echte ouderwetse gootsteenkastjes meer, dus kan er ook niet meer inkruipen. En de spiegel, die vermeed ik als de pest…
Het vullen van de expanders ging ook nog niet van start, want alle korsten moesten eerst helemaal weg zijn voor er überhaupt spanning op de bosten kon komen te staan. Misschien die week, of de volgende week, of de week erop, het kon verkeren. Wie zou het zeggen.

 

Hieronder een aantal foto’s, let op… Ook deze kunnen schokken.

 

Expander I
Dit is de expander welke geplaatst is ter voorbereiding voor de definitieve reconstructie.
Expanders II
Het vullen… met 70 cc
Expanders IV
Derde vulling totaal 290 cc per borst.

Deel II In den beginne (vervolg)

Na de eerste schrik en de eerste traan stonden mijn hersens op volle toeren. Wat te doen!?  Nog voor ik van de onderzoekstafel afging om mezelf weer aan te kleden, wist ik wat ik ging doen en had een besluit genomen.

Mijn beide borsten wilde ik laten verwijderen. Weg dat gezwel, weg die ziekmaker, weg de kanker. En in geen geval wilde ik op voorhand chemo behandelingen. Ik had getraind, was super fit, zat goed in mijn vel en zou dus zo weer opgeknapt zijn… Ik moest handelen en besluiten nemen, maar wel rustig blijven…

Alles ging in stroomversnelling…

Hoe? Wanneer? Hoever?  Wat is mogelijk en vooral, hoe blijf ik hier positief in staan? Ik was er vroeg genoeg bij,  ‘gelukkig’ en werd op dat moment prima opgevangen door verpleging aldaar.  Ik kreeg een nieuwe afspraak voor vier dagen later, waar ik de definitieve uitslag te horen zou krijgen en we dan ook de verdere behandelingen “het plan” zouden bespreken. Mij werd geadviseerd niet alleen te komen, omdat twee meer horen dan een… Tja, dat is altijd zo… met vier oren. 

Uiteindelijk reed ik naar huis…

De hele santenkraam van mijn moeder, die ook is overleden aan kanker spookte door mijn hoofd. Dat wilde ik zeker niet, die hel wilde ik liever niet meemaken. Dat kan ik mijn kinderen niet aandoen…

Mijn kids!!!

Hoe vertel ik in hemelsnaam mijn kinderen dat ik borstkanker heb…